دستورات شرطی در پایتون به عبارت‌هایی گفته می‌شود که به برنامه این امکان را می‌دهد تا برای ادامه اجرا شرط یا شرایط خاصی را بررسی و بر مبانی آن در صورت برقرار بودن یا نبودن این شرایط مسیر اجرای متفاوتی را دنبال کرده و خروجی متفاوتی را ارائه دهد.

دستور IF برای تعریف شرط‌ها در پایتون به کار می رود. برای استفاده از این دستور بعد از نوشتن دستور IF شرطی که باید توسط برنامه چک شود آورده شده و پس از علامت " : " که به مفهوم پایان شرط است در خط بعدی دستوراتی را که در صورت برقرار بودن شرط باید انجام شود را تعریف می‌کنیم. همچنین به کمک کلیدواژه else می‌توانیم عملیاتی را تعریف کنید که مایل هستید در صورت برقرار نبودن شرط انجام شود.

با کمک این ساختار برنامه با بررسی شرط تعریف شده به صورت خودکار تصمیم می‌گیرد که چه دستوراتی را اجرا نماید و می توانیم برنامه های هوشمندتری را طراحی و پیاده سازی کنیم.

همچنین در زبان پایتون کلیدواژه دیگری به نام elif وجود دارد که از تلفیق else , if به وجود آمده و زمانی استفاده میشود که تعداد حالت هایی که برای تصمیم گیری باید چک شود و تعداد شرط هایی که وجود دارد زیاد باشد و دستورات لازم برای اجرا در حالت نیز متمایز باشد.